21-08-2019

دکتور محمد انور غوری

خاطرات خرسواری
21-08-2019

دکتور محمد انور غوری

خاطرات خرسواری


خر حیوان ِبارکش٬ آرام ٬کارآمد٬ گویاکم شعور بوده و به نام های ماچه خر٬ نرخر٬ موشهْ خر٬ سیاه خر٬خرسفید ٬ خرسرخه٬ گوره خر٬ کره خر٬ پیره خر٬٬خربارکش ٬ خرتازی ٬ خریرقه٬ خرکوته٬خرسره٬خرپایه٬ خرلنگ و غیره تصنیف میگردد. اصطلاحات خرفروش ٬ خرخر(خریدارخر)ْ٬ خرکار٬خراس٬ خرمغز٬ خرسوار٬ خرخانه٬ خرنامه٬ خربوزه٬ خرگوش٬ خرمهره٬ خرمگس٬بارخر٬ خروار، خرک، خردم، نوارخر٬پاردم خر٬ پالان خر٬افسارخر٬ توبرهءخر٬ جلوخر٬ ریسمان خر٬زنجیرخر٬ زولانهءخر٬ به خر منسوب اند. در متون کلاسیک مشرق زمین قصه ها و اشعاری زیادی راجع به خرآمده که قصهء «خربرفت وخربرفت» مثنوی و خرنامه میرزاده عشقی معروف هستند. در عصرما خر نشان افتخارروی بیرق حزب دیموکرات ایالات متحده آمریکا است باسرگذشت جالب که دراین بحث نمی گنجد.
القصه درسال۱۳۴۰ شاگرد مکتب ابتدائی ولسوالی تیوره بودم قریه ما از مکتب یک ساعت پیاده روی فاصله داشت. هنگامی که هوا گرم می شد ٬ شاگردان دوردست مکتب معمولاَ با سواری خربه مکتب رفت وآمد داشتیم. خرها را خارج ازمحوطه مکتب در جای معین می بستیم و به آنها علف می انداختیم ٬ ساعات تفریح ازآنها احوال می گرفتیم. رفتن به سواری خر دلپذیربود و خردوانی کیف خوبی داشتجهت اجرای کارهای روزگار ٬ ما یک اسپ ٬ چندگاو و.چهارخرداشتیم که یک خرمیانه را به مکتب می بردم. زمانی که صنف سوم بودم و ده سال سن داشتم٬ روزی پدرم خوشخبری داد که برایم یک خرارزان ازکوچی ها خریده و یک پایش لنگ بود. با اکراه و دلزدگی آن را به مکتب بردم . سم یک پای خرطوری معیوب بود که هنگام رفتاردرهرقدم۳۶۰درجه دور می خورد. خوب یادم هست که وقتی از مکتب رخصت شدیم ٬سواره با دیگران دریک قطارطرف خانه می رفتیم . چند نفرهم صنفی هایم ازقریه خواجه غارپیاده عقب ما می دویدند و بر خرلنگ من ریشخند می زدند. پیشاپیش آنها دو نفر: حیدرک(غلام حیدرولد محمدپناه) و زینلک(زین العابدین)تا دوراهی می آمدند چکچک می زدند و می خواندند: « خری لنگان خری لنگ ولنگ لنگان خری لنگ». آن روز یکی از تلخترین خاطرات طفلی را تجربه کردم ٬ هم من و هم خر هردو بقدر کافی اهانت شدیم. خانه که رسیدم گفتم دیگر این خر را سوارنمی شوم. پدرم قهرشد و گفت بدمی کنی همین خر است و تو ٬ می بری نمی بری. تا یک هفته پیاده مکتب رفتم وخررا تحریم کردم ٬ بعد پدرم مجبور شد اجازه دهد خری دیگر را به مکتب ببرم. باز روزی پدرم خبرداد که خرلنگ را به محمدپناه خواجه غار(پدرهموحیدرک)فروخته بسیار خوشحال شدم. فوری به پسرکاکایم که هم صنفی ام بود خبردادم. وقتی مکتب رفتیم متوجه شدیم که حیدرک همان خررا بدون پالان فقط با یک دسته شفتل به مکتب آورده٬ چه روزی خوشی بود. هنگام رخصتی بچه های قریه را سازمان دادیم و عقب خرحیدرک را گرفتیم چکچک می زدیم و همصدا می خواندیم: « خری لنگان خری لنگ ولنگ لنگان خری لنگ»٬ آن روز یکی از خوشترین خاطرات طفلی من است. باید یادآورشوم که بعدها غلام حیدر و مرحوم زین العابدین خان ازدوستان دایمی من بودند و هستند.

نوشتن دیدگاه

مجلات و کتب